ความสำราญในวัย ไม่รู้เดียงสา

แม้พวกเราทดลองหลับตารำลึกถึงภาพ ยุคที่จำความได้ว่า ขณะนั้นพวกเรามีความรู้สึกยังไงกันบ้าง และก็ลองนึกดูสหายยุคอนุบาล

และก็ตัดภาพมาที่ครอบครัวพวกเรา ไปเที่ยวอยู่กับคุณพ่อและก็คุณแม่หรือความกล้าหาญต่างๆที่พวกเราทำขึ้น ล้วนแต่เป็นความสุขเมื่อเยาว์วัยที่พวกเราเคยก้าวผ่านมาด้วยกันทุกคนแล้วก็ในวันนี้ผู้คนจำนวนไม่ใช้น้อย อาจมิได้นึกถึงเรื่องราวต่างๆก่อนหน้านี้ที่ผ่านมาในวัยเด็กเนื่องจากว่าไม่ว่าจะเป็นหน้าที่การงานหรือเรื่องเรียนที่พวกเราจำเป็นต้องรับผิดชอบอีกเพียบเลยกระทั่งเกือบจะไม่มีเวลาการพักผ่อนหรือคิดเรื่องอื่นด้วย
น่าไว้วางใจเลยว่าผู้คนจำนวนมาก มัวลุ่มหลงนึกถึงปัญหาชีวิตและก็เรื่องราวในวันพรุ่งว่าจะกำเนิดอะไรขึ้นกระทั่งลืมดูย้อนไปถึงเรื่องราวในวันวานคุณเคยคิดหรือเปล่าในวัยเด็กของคุณก็อาจจะเป็นทุกข์เช่นเดียวกันแต่ว่าเรื่องราวต่างๆนั้นมองไม่ยิ่งนักร้ายแรงราวกับเรื่องที่พวกเรากำลังพบเห็นในเวลานี้ โน่นก็เป็นเนื่องจากคุณผ่านระยะเวลานั้นมาได้แล้ว
ทั้งยังเรื่องราวทั้งยังสุขแล้วก็ทุกข์ที่เกิดขึ้นเมื่อครั้งที่พวกเราเป็นเด็กพวกเราจะพบว่าในเวลานั้นพวกเราไม่เคยจะนำความทุกข์ทรมานต่างๆประจำตัวมาถึงห้องนอนเลย เพราะว่าพวกเราไม่เคยมองเห็นเด็กคนใดกันแน่นอนไม่หลับ แม้กระนั้นเพียงพอคุณพิจารณาไหมเพียงพอเวลาเริ่มผ่าน พวกเราเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่มีทั้งยัง การศึกษา งานการ ครอบครัว
♥ความทุกข์ทรมานของพวกเราเริ่มมากเพิ่มขึ้นเรื่อยพวกเราก็ชอบไม่ปลดปล่อยให้ปัญหาถูกปรับแก้แม้กระนั้นพวกเราชอบนำมันมาคิดในช่วงที่ความสบายของพวกเราอีกทั้งในเวลาของครอบครัว
ในระยะเวลาก่อนนอน และยังรวมไปถึงเวลาท่องเที่ยวไม่เหมือนกับในขณะที่พวกเราเป็นเด็กอย่างยิ่งซึ่งใครๆก็สามารถรับทราบได้ ที่พวกเราสามารถจะกองความทุกข์ใจไว้เพื่อไม่ให้มันประจำตัวพวกเราในขณะที่พวกเราเล่นกับสหายๆแต่ว่าหากในตอนนี้ถ้าเกิดพวกเราเป็นทุกข์ อยากที่จะให้ทุกคนทดลองหันกลับมากระทำตัวเสมือนเด็กอีกที
ให้ตัวของพวกเรานั้น ได้มองดูความทุกข์ทรมานเกิดเรื่องที่ปรับปรุงในช่วงเวลาที่เหมาะสมคิดและก็กองมันไว้นั่นในขณะที่ความสำราญของพวกเราเพียงเท่านี้ ชีวิตของพวกเราก็จะมีช่วงที่ความสบายเยอะขึ้นเรื่องราวในยุคเด็กของคนแต่ละคนบางทีอาจแตกต่างกันแม้กระนั้นไม่ว่าชีวิตของพวกเราจะสุขหรือจะทุกข์พวกเราก็ผ่านระยะเวลานั้นได้จนกระทั่งขณะนี้
ถ้าเกิดในช่วงเวลานี้ชีวิตของพวกเราเจอปัญหาหรือเป็นทุกข์มากขึ้นทดลองหวนคิดไปถึง ความรู้สึกเมื่อไร้เดียงสา อีกสักหนึ่งครั้งไม่แน่ว่าคุณอาจจะมองเห็นแนวทางแก้ไขมันมากยิ่งกว่าที่คุณนั่งเห็นแต่ว่าความทุกข์ทรมานที่กองไว้อยู่ด้านหน้าเพียงอย่างเดียว เพราะเหตุว่าวันในขณะที่ผ่านมานั้น มันช่างหอมหวานแล้วก็เป็นช่วงๆที่ยอดเยี่ยมในชีวิตก็เป็นไปได้

Author: Gwendolyn Mckinney